Reelde ise işler bazen keyifli bazen yorucu. Özellikle dönem başında aldığımız Çelik Yapılar ve Betonarme projeleri vaktimin çoğunu rehin alıyor. Öyle ki hesap yap, hatalı çıksın bi daha yap, kontrol et-ettir, başka projelerle kıyasla-fikir edin, bütün projeyi temize çek vs. derken zaman hızla akıp gidiyor. Ama bu projelerle uğraşmak, özellikle sonuçların hatalı çıkıp başa dönmen gerektiği kısmı es geçtiğin zaman çok keyifli oluyor ve bu ilerledikçe bu işi yalnızca kendi çabanla yaptığın için hafiften insan içinde bi gurur oluşuyor, bunu ben yapabildim diyorsun. Tabii bunu da abartmamak lazım, altıüstü örnek bir projeyi farklı sayılarla düzenliyorsun ama yinede benim için küçük bir adım sayılmaz. :)

Gelelim postun başlığına. Bundan yaklaşık 7 sene önce Zihni Sinir Üniwwwersitesi adında sanal bir üniversiteye kaydolmuştum. Hatta oradaki ilk kullanıcı adımda “proce_adamı” idi. Çeşitli yarışmalara katılıp ödüller aldıktan sonra, sanal üniversitenin rektörü Porof. Zihni Sinir (İrfan Sayar) bana bir fakültede bölüm başkanlığı bile vermişti. Bölüm öğrencilerime sınavlar, ödevler ve proceler veriyordum felan, çok fantastik bi dünyaydı. Tabii bu sistem yalnızca 2 yıl kullanıldıktan sonra o dönemler yonja, hi5 tarzı websitelerinin iyice yaygınlaşmasıyla kullanıcıların birçoğu siteye uğramaz olmuşlardı. İrfan ağabeyde sistemi kapatıp geliştirmek istemişti ama sanırsam buna ne vakti oldu, ne de maddi kaynağı, öyle kaldı. Aradan geçen yıllar sonra girip baktığımda eski sistemi tekrar kullanıcılara açmış ama koca sanal üniwwwersiteye gelen ziyaretçi sayısı benim blogu bile geçemiyor. İşte tam bu noktada görüyoruz, reklam yapmanın karşılığının ne olduğunu.

Son olarak projeler dışında evde geçirdiğim vaktimi dizi seyretmeye ve kitap okumaya harcıyorum. Şu aralar çok sevdiğim bir yazarın kitaplarını koleksiyon yapmaya başladım. Onunla ilgili yazıyıda vizelerden başlamadan yazmayı düşünüyorum, en azından şu an okumakta olduğum kitabını bitirdikten sonra. :)

Siz dostlarım, hiç kazanacağınızdan son derece emin olduğunuz birşeyi kaybettiniz mi? Umutlarınız gün geçtikçe yükselirken bir anda iskambil destelerinden yapılmış kulenin en altındaki kağıdın hareket edip yıkılması misalı tek dokunuşla, tek nefesle yok edilmesine şahit oldunuz mu hiç? Ben oldum. Hayatımda ilk defa hemde. Sarsıldım yıkıldım ne yapacağımı bilemedim, düşündüm saatlerce bedenimi koydum bir köşeye, beni bu hale getiren insan oldum. Onun gibi düşünmeye başladım, her hareketimi gözden geçirdim ancak bunların olmasını gerektirecek hiç bir şey bulamadım. Buna rağmen vazgeçmedim, yılmadım aramaktan, birşey vardı sanki, yani olmalıydı? Ama ama bulamıyordum işte, yoktu.. Artık bitap olmuştum, dinlenmeye karar vermiştim. Biraz sessiz kalmıştım. Konuşmamıştım, düşünmemiştim.. Ama buna da dayanamamıştım, bende öyle bir şey yaratmıştı ki direnemiyordum her geçen gün daha da kötüye gidiyordum. Derken bir kaç uykusuz gece den sonra uyuduğum dar zamanlarda bir rüya gördüm. Ama bu bir rüya gibi değildi, sanki gözlerimi kapatıp rüya görmeye başladığım andan itibaren kalktığım ana kadar yaşanmış birşey gibiydi. Duyu vardı rüyada çünkü. Hissetmiştim, yanıyordu elim, terler boşalıyordu avucumun içinden damla damla.. Gözlerimi açtığımda uzun zaman sonra gün ışığıyla beraber yüzüm gülüyordu. Rüyaydı ama gerçek gibiydi ve bu yarı gerçek rüyayı bir ömür gerçek kılmak için, hatta bundan daha iyilerini yaşayabilmek için harekete geçmem gerekiyordu.

İrkilip ayağa kalktıktan sonra onunla iletişime geçtim. Konuşuyordum öyle, fikirlerini duymayı, onunla birşeyler paylaşmayı özlediğimi farkettim. Hatta bu şeyleri paylaştıkça ne kadar keyifli olduğumu gördüm. Sanki yanındayken başka bi adam gibiydim. İçimdeki benliği ortaya çıkartıyordu. Gizli bir kişiliğimi keşfediyordu adeta. Paylaşıyorduk güzeldi herşey ama, o benim en iyi arkadaşımdı. Herşeyimi bilendi ondan birşeyler saklamaktan nefret ediyordum ve yavaş yavaş açıklamaya başladım ona. Biraz aceleci gibi görünüyordu ama doğrusu bu gibiydi. Yavaş yavaş gerçeğe yaklaşıyordu, hislerime.. ve bir anda dökülüverdi bütün sözcükler.. Ne diyeceğini biliyordum o beni pek tanımıyordu ama ben onu sandığından çok iyi tanıyordum ve beni yanıltmadığı her saniye şükrediyordum. Anlayışlı, çözümcü ve akıllıydı. Nerede ne diyeceğini ne düşüneceğini biliyordu insanları hayatına ne derece nasıl sokacağını biliyordu, kontrollüydü. Yanlış birşey yapmak istemiyordu ama aceleci davranmakta istemiyordu. Anlıyordum onu, çünkü yargılarını elemekle uğraşıyordu. Ama ne var ki biliyormusunuz, istiyordu.. Bütün yargılarını yok etmek istiyordu.. ve önemlisi de buydu. Niyet..

Gidiyordu artık, ayrılıyordu şehrimizden kısa süre sonra dönmek üzere. Gitmesine dakikalar kala haberim oldu, ve veda etmek istedim ona. Çekinerek ona söylediğimde kendinden son derece emin gel dedi vedalaşalım, ama yetişeceğini sanmıyorum dedi. Hava şartları, trafikte ışıklar vs herşey benden yanaydı. Çok az bir süre kala yetiştim ona. ve nihayet garda yüzyüze geldiğimiz anda birbirimize sım sıkı sarıldık. Hayatımın en mutlu anlarından biriydi o an -ki itiraf edeyim şunları yazarken bile gözlerim doldu sanki :)- Ona sarılışım, onun da gögsüme başını koyması, trenin son anonsunun ardından ellerin parmak parmak ayrılması.. o an her şey belli olmuştu sanki. Yine de buna rağmen acele etmedik birbirimizi daha iyi tanımak ve düşüncelerimizin keskinleşmesi için bir süre bekledik ve dönüşte “o ve ben” artık biz olmuştuk..

Evet işte bu kadar. Tıpkı anka kuşu gibi umutlarımın kül olduğu anda bir rüya ile yeniden doğmuştum.. İyi ki varsın, iyi ki hayatımdasın parem.

Bitti artık.. Nisan sonuna kadar sınav yok. Nihayet gidiyorum evime. Annemin yemeklerini yemeye, abimin tuhaf esprilerine gülmeye, babama bilgisayar ve internet öğretmeye, tayfayla akşam çıkıp batak oynamaya ardından yalıma gidip manzarayı seyretmeye ve devamında Hilmi de mideye kokoreç indirmeye, biricik kuzenlerimi görmeye, karnında yeğenimi taşıyan yengemin karnını incelemeye, kafamı toplamaya, Samsun’u ve içindekilerini özlemeye gibi bir çok şey için gidiyorum. Allah’ın izniyle 24 saatten az bir süre sonra Antalya’dayım. Esen kalın, döndüğüm de yerinizde olun. :p

Şimdi zor olanı çabalayacağım bütlerde. 10 vizelerle, 15 vizelerle bütünlemelerde 90 ve 95 leri kovalayacağım ve öyle böyle değil harbi bölümün en baba dersleri için yapacağım bunları. Gerçi artık zoru veya kolayı yok, vizelerimin yarısının notları bu şekilde olduğu için varımı yorumu vereceğim. Önümde 1 hafta var, doğru kullanırsam yeterince uzun bir vakit. Bir strateji belirledim kendime, öncelikle hangi derslere daha baskın çalışacağım, hangi sistemde günün hangi aralıklarında kaç konu çalışacağımı gibi sağlam bir brifing hazırladım kendime. Kişisel olarak çeki düzen vermeyi mi de ihmal etmedim. Uyku düzenimi değiştirdim, artık vakitli kalkıp vakitli yatacağım, sosyal aktiviteleri biraz frenleyip internette daha az vakit geçireceğim vs. Kazamız mübarek olsun ne diyeyim :)

Peki neden son pakete o kadar para verip bir kaç tanecik içtikten sonra atmak? Yazık değil mi, sokağa attığın paraya diye düşünüyorsunuz değil mi. Haklısınız, ama herşeyin bi bedeli var. Bunu, eylemi yapmanın amacından ziyade sonucuna dikkat çekerek açıklamak istiyorum. Eğer dediğim gibi yaparsanız o dolu güzelim pakete onca para verip ardından paketi yarıp sokağa atabilecek cesarette bulunabilirseniz zihinsel & bedensel bir motivasyon yaratmış olacaksınız. Ee onca paket içtiniz, ciğerlerinizi delik deşik ettiniz nikotinle ancak o nikotini temizlemek, ciğerleri eski haline kavuşturmak için bir 7 TL çok mu? Hiç te bile derim ben. Evet plan buydu yapılması gereken buydu. Ama dün, son finalin gecesinde sabaha yakın saatlerde doktorumla konuşurken o son alıp atacağım paketten bir önceki pakette kalan 2 adet sigaradan söz edince, at gitsin onları da dedi. Önce şaşırdım ama sonra hiç çelişmeden kırdım 2 dalı ve kanıt olsun diye de resmini çektim doktoruma yolladım. :)

İşte bu şekilde sigarayı bıraktım. Şu saate kadar hiç aklıma gelmedi zaten geleceğinide sanmıyorum, lakin büyük laf etmekten hep kaçarım ama “içmicem lan bi daha!” artık. Düşündüğüm sadece tek şey var. O da sigara içtiğim zaman harcadığım vakiti neyle harcayacağım? Şimdilik Falım Işıl‘a sardım, bakalım bulurum bişiler ben :)

Artık kalmıştım sol elimle, ne kadar işlevsiz olduğunu şu zamanlar anladım. Ne yemek yiyebiliyorum, ne bişe yazabiliyorum lan cüzdanımdan para çıkarmak için 40 takla atacağım hiç aklıma gelmezdi. Aha işte başına gelince anlıyorsun neyin nasıl olabileceğini. Bi şekilde hayatı sürdürmeye çalışırken ertesi gün hasta oldum. Yalnız şu yaşıma kadar her sene grip olurum 1-2 günü hayatımdan siler kapanır bir şekilde atlatırdım ama bu çok farklıydı. Artık grip, nezle, öksürük, boğaz, üşütme, ateş alayı bendeydi. Hem kendim tam olarak faaliyet gösteremezken hem de bu gereğinden ağır hastalıklarla baş edemeyecektim. Validenin önermesiyle bende halamlara kaçtım. O günün akşamında halam ve kuzenim ateşimi düşürmek için inanılmaz efor sarfettirdiler. En sonunda nihayetinde başardılar şükür ki. Tabii ateş düşünce iş bitmedi, virüsleri bedenden atmak için terlemem gerekiyordu. Terledim de, ama ne terleme. Bi insan günde 7 kez atletini değiştirir mi? Ben değiştirdim. O ilaçlar ne ulu birşey ki buna sebep oluyorlardı. Halamlara gelmeden önce eczaneden aldığım 5 adet ilacı günde kimini 2, kimini 3 kez içerek gün içinde yaklaşık 11-12 i hap indiriyordum mideme. En nihayetinde 2 gece halamlarda kaldıktan sonra evime döndüm. Şimdi daha iyi gibiyim, sağolsun komşular severler beni yolluyorlar bi kaç şey :)

Peki sadece rutinlik hayatının sadece bu alanında mı? Ne yazıkki hayır. Çok şey var. Üzerinde durmak istediğim şey, bir konuşmaya hazırlanılması. Mesela bir sunum, bir insan ilişkisi~münasebet. En akla gelen örnek, bir randevu. Karşıda sana ırak bi beden, ve onun kelimelerini kestiremediğin bir beyin. Ne konuşucam, ne anlatıcam, nasıl olucak? Kafanda bütün olasılıkları yaratırsın, şunu derim, şunu der, ben de şunu derim, o ona şöyle derse şöyle derim böyle derse böyle vs. Bunu yaptığın anda o randevunun hiç bir getirisi yok, kayde değer anı yok, başarısı yok. Çünkü gerçek değildir konuşmaların, ihtimallerdir sadece. İhtimaller üzerine hazırladığın senaryoyu yansıtırsın o an ve karşısında ki insan bunu anlarsa o masadan kalkar, bedenen kalkmasa bile ruhu gitmiştir artık ve muhtemelen son konuşmandır onunla. Ya doğru olan nedir doğru olan? Cevap doğaçlama. Akışına bırak, verdiği her şeye bi yanıtın olucak fakat bunu tasarlayarak beynini önceden yorarak değil o an düşünerek ve hissederek yapıcaksın. Önce dinleyeceksin, o anlatıcak sen dinleyeceksin. O anlatmaya başladığında ilk cümlesinden son cümlesine kadar dikkatle dinleyeceksin. Her cümlesinin sonunda yanıtın olucak, belki bu yanıt son cümlesine kadar aynı olucak fakat sonunda öyle bir şey diyecek ki sana afallayıp kalıcaksın. İşte o zaman zamanın değerini görüceksin, sabrının karşılığını alıp doğru şeyi söyleyeceksin. Lakin beklemeden yanıt verseydin hatadan başka birşey yapmayacaktın, çünkü ertesi cümlesinde hep bilmediğin birşey söyliyecekti sana..

Doğaçlamanın asıl faydası ne peki onu da söyliyelim. İkna edicidir doğaçlama, yalan söylediğini bi an bile düşünmez karşındaki zihniyet. Çünkü başaramazsın doğaçlamada yalan söylemeyi, az düşünme fırsatın olur, ani tepki vermen gerekir, eğer yanıt için fazla vakit kaybedersen faka bastın demektir ve bir daha toparlayamazsın. Artık karşı taraf seni deşifre etmiştir ve bir kulağından girmiştir öbüründen çıkmıştır.

*hayatta tanıdığım en iyi sahtekarın notlarından bir tutam..

Hadi sende git artık.. Oysaki ne çok istemiştim seni sevmeyi. Oysaki ne çok.. Geçmiş beni güçlü kıldı. Bu kez dokunamıyorum yalnızlığın gözlerine.. Yalnızlığım artık benden de ötede.. Belki de umutsuzluğun, mutsuzluğun esiri olmuşuz. Yapayalnız dünyamızda bir başımıza kalmışız. Kimsesiz..

Geçmiş beni güçlü kıldı.. Korkma.. Sensiz ne yapacağımı, nasıl yaşayacağımı biliyorum. Sadece teselliyi bulmuşken sende.. Sen de mi? dedim kendi kendime. Sende mi bir başıma bıraktın beni bu sürekli savaştığım dünyamda. Sende mi arkasına bakmadan çekip gidenlerdensin? Sevgin için savaşmak, senin içinde anlamsızmış demek ki.. Korkma, yâda meraklanma benim için. Bu ağlamaklı halim senin için yâda sensizlik için değil. Sadece.. Bir kale daha kaybettim.. Uğruna savaştığım..

Hadi sende git artık.. İkimiz için de doğru olan böylesi. Doğru olan mı? Tıpkı senin ve benim gibi birer yalanmış hepsi.

Sadece git..

Sanırsam mayıs ayında açılan FitClub, Samsun da alanında en iyisi. Salon oldukça temiz, sanki bir otel havası var, özel havlu felan getirmenize gerek dahi yok, onu bile veriyorlar. Rahat rahat duş alabiliyorsunuz, saunanıza girebiliyorsunuz vs. Bunların dışında çalışma aletleri oldukça teknolojik. Hepsinin dijital ölçüm göstergeleri var. Ayrıca bütün aletlerin üstünde bir anahtar giriş yeri bulunmakta. Wellness ismi verilen bu anahtarı taktığınızda, çalışma yapmakta olduğunuz aletin dijital göstergesi antrenörünüz size daha önceden ayarladığı programı karşınıza çıkartıyor. Misal diyelim koşu bandına saatte 10 km 10 dakika koşmanız gerekiyorsa extra hiç bir ayar yapmanıza gerek kalmadan anahtar bunu devreye sokuyor ve çalışmanıza başlıyorsunuz. Bu sistem aynı zamanda hangi alette ne kadar ne iş yapmanız gerektiği gibi bilgileri kafanızda ya da bir yere not almanızı gerektirmeyip oldukça kolaylık sağlıyor. Öte yandan salonun yeri de oldukça muazzam. Samsun Cumhuriyet Meydanı’nda. Koşu bandınızda koşarken yada bisiklette çalışma yaparken meydanı seyretmek oldukça keyifli. Salondaki antrenör yada egitmenlerine de değinmeden es geçmeyelim, oldukça yardımsever ve iyi niyetli insanlar. Sağolsunlar bütün herşeyle ilgilendiler ve sıcakkanlıklarından ötürü ortama fena halde ısındım diyebilirim. İlgilenenler yukarı da web adresini verdiğim linke tıklasınlar. Fiyatlara, salonun içeriğine ve birçok bilgiye oradan ulaşabilirler. İyi antremanlar :)

Şimdiye kadar ne söyleyebildim ki sana? Koyu gri bulutlardı düşüncelerim. Yağmur bırakmazdı, güneş ışığının geçmesine de izin vermezlerdi. Sürekli kara, sürekli gri bakarlardı tepeden bana. Dilime düşmesini hiç istemedim o yüzden, sözcüklere dönüşüp yaksınlar istemedim hiçbir zaman.. Susarak özlüyordum seni oysa. Susarak bağırıyordum hasreti. Taş duvarlara çarparak dönüyordum kendime. Ne tuhaftı aslında. Hep akşam erken iniyordu benim kentime. Ve tüm okuduğum şiirlerden ayrılık yağıyordu son zamanlarda.

Her zaman daha fazla oldu söyleyemediklerim, söyleyebildiklerimden.. Ve hep çok oldular içimde… Hepsi birden çıkmak istiyorlardı dışarı da.. Dudaklarım izin vermiyordu dudaklarının hatırına.. Biliyorlardı sebepsiz büzülmelerinin anlamlarını onlarda. İkimizde biliyorduk aslında.. Biliyorduk.. Bu yüzden valizlerimiz her zaman hazırdı gitmelere ve bu yüzden öğrenmiştik sessizliği nasıl dönüştürebileceğimizi sese..

Boşlukta gizlemeye çalıştım. Düşüncelerimi, duygularımı.. O iki kelimenin arasındaki boşluğa saklamaya çalıştım. Şimdi tökezlemem yazarken kelimeleri, şimdi kekelemem okurken fikrimi, söyleyemediklerimdendi anladım.. Yüzleşmiştim oysa kendimle, sokaklar dolusu ıssızlıkla başa çıkardım. Tek tabaklara, tek bardaklara alışkındım. Çünkü hüzünlü bir şarkıyı anca kendimle paylaşırdım.

Bilirim en güzel şarkılarda biterdi. Suskun bir acıyla yaşamak olgunlaştırırdı insanı. Sokağa çıkarsın da yüzünü rüzgâra, yağmura verirsin ya! Ama bilirsin.. Hissettirmez denizin verdiği o eşsiz hazzı sana.. Hiç açılmayan bir defterin ilk sayfaları gibisin aslında, bense bir bıçağın körelmiş kısmı kadar işlevsiz..

Her gece damarlarımdan akan kanın durmaması uğruna, savaş veriyorum kendimle. Toplu iğne ucunda yaşanmış “hayat” kırıntılarından ve dizlerimi kanatan düşmelerden kaçabilmek uğruna, var gücümle çalışıyorum. Kelimeleri birer birer yaslıyorum adının kazındığı kalem uçlarına. Benden çok sana ait olan duygu sarhoşluklarını köreltiyorum.. Her akşam.. Uzadıkça.. Cümlelerimde..

Bu şehrin daralan, genişleyen, sonra yeniden daralan sokaklarında adım adım seni kazıyorum düşüncelerime. Sınırlarımı zorlayarak gelmiştin.. Kendime ördüğüm kalın kelimelerden zırhımı geçmiştin. Ve yine sınırlarımı zorlayarak gideceksin. Biliyorum.. Tutamam seni.. Kendime ördüğüm zırh parçalanalı çok zaman oldu ama tutamam seni. Sen kendi zamanında özlemini, yüklemini, zamirini arıyorken hayatının, ben senden oluşturduğum özneleri ve yüklemleri sıkı sıkıya yaşamaya çalışıyorum şimdi. Bu yüzden her cümlemde söyleyemiyorum, biriktiriyorum..