24 Mayıs : Mirkelam & Kargo (FiesTTa)
25 Mayıs : Athena (Vodafone)
26 Mayıs : Duman
27 Mayıs : Yalın
28 Mayıs : Bengü

Hepinize iyi eğlenceler, anketlerimiz sona ermiştir.

Bahar aylarına iyice girdikçe bugün okulda bir arkadaşla bahar şenliklerinin muhabbetini yapınca aklıma geldi bu seneki şenliklerin durumu. Özellikle OMÜ Bahar Şenlikleri 2009‘da ki izlenimlerinden sonra bu senekinden beklentiler daha yüksek, çünkü geçen sene öğrencileri pek memnun edememişlerdi. Üstelik şenlik çerçevesinde konserlerin ücretli olup bilet sıkıntısı yaşanması eğlenceyi baltalamıştı.

Şenlikler bu yıl, bahar dönemi derslerinin bitimi ve final haftasının arasındaki “Final Tatili” denilen bölümde yapılacak. Henüz kesinleşmese de her sene bu dönem de yapılıyor. Bu seneki akademik takvime bakıldığında 31 Mayıs-06 Haziran* tarihleri arasına tekabül ediyor. Öte yandan her bahar şenliğinde olduğu gibi tahminimce bu bahar şenliğindede “Afiş Tasarım Yarışması” yapılacak. Kazanana maddi ödüller veriliyor. 300 TL civarı bir rakam söz konusu. Tasarımla uğraşan arkadaşların ilgilenmesine de fayda var.

Düzenleme* : OMÜ Öğrenci Konseyi 2. Başkanı’ndan edinilen bilgiye göre Bahar Şenlikleri kesin olarak 25-28 Mayıs tarihlerinde yapılacakmış.

Gelelim en önemli hadiseye. Hangi sanatçılar katılacak? Umarım bu sefer Kıraç’ın yüzünü görmeyiz, lakin daha önce 8. kez düzenlenen bu şenliğe 6. kez katıldı, öğrenciler şenliklerde Kıraç dinlemekten sıkıldı. :) OMÜ Öğrenci Konseyi’nin önermeleri ve rektörlüğün onaylayacağı sanatçıların henüz kim olduğuna dair bir bilgi yok ancak aşağıda müzik kategorilerini ayırarak anketler yaptım. Sevdiğiniz sanatçıya destek vererek oy kullanın, kim bilir belki öğrenci konseyinin ve rektörlüğün ilgisini çeker dikkate alırlar.. :)

Artık kalmıştım sol elimle, ne kadar işlevsiz olduğunu şu zamanlar anladım. Ne yemek yiyebiliyorum, ne bişe yazabiliyorum lan cüzdanımdan para çıkarmak için 40 takla atacağım hiç aklıma gelmezdi. Aha işte başına gelince anlıyorsun neyin nasıl olabileceğini. Bi şekilde hayatı sürdürmeye çalışırken ertesi gün hasta oldum. Yalnız şu yaşıma kadar her sene grip olurum 1-2 günü hayatımdan siler kapanır bir şekilde atlatırdım ama bu çok farklıydı. Artık grip, nezle, öksürük, boğaz, üşütme, ateş alayı bendeydi. Hem kendim tam olarak faaliyet gösteremezken hem de bu gereğinden ağır hastalıklarla baş edemeyecektim. Validenin önermesiyle bende halamlara kaçtım. O günün akşamında halam ve kuzenim ateşimi düşürmek için inanılmaz efor sarfettirdiler. En sonunda nihayetinde başardılar şükür ki. Tabii ateş düşünce iş bitmedi, virüsleri bedenden atmak için terlemem gerekiyordu. Terledim de, ama ne terleme. Bi insan günde 7 kez atletini değiştirir mi? Ben değiştirdim. O ilaçlar ne ulu birşey ki buna sebep oluyorlardı. Halamlara gelmeden önce eczaneden aldığım 5 adet ilacı günde kimini 2, kimini 3 kez içerek gün içinde yaklaşık 11-12 i hap indiriyordum mideme. En nihayetinde 2 gece halamlarda kaldıktan sonra evime döndüm. Şimdi daha iyi gibiyim, sağolsun komşular severler beni yolluyorlar bi kaç şey :)

Otobüsler geldiğinde Bayram Hocamız dağılma ihtimaline karşı herkes bir aradayken fotoğraf çektirmeyi talep etti ve yaklaşık 100 kişi flaşın önüne geçtik. Kim bilir fotolar nerde şimdi merak ettim nasıl çıkmışız felan (: Nihayetinde otobüslere binip çıktık yola, ilk istikamet süpriz oldu herkese. Samsun Organize Sanayi Bölgesine -OSB girmiştik. Önce “Domak Pompa” nın fabrikasına girdik. Hocamız ve teknisyenler pompaların üretim, test aşamalarını anlatıyorlardı o kadar kalabalık arasında hem dinlemek zor oluyordu hem de görmek. E bizde boşuna gelmedik dimi buraya, bulduk bi tane kendince çalışan bi işçi 3-5 kişi merak ettiklerimizi sorduk, cevaplarımızı aldık. Yoksa 80 kişi arasında bilgiyi almak sanıldığı kadar kolay değil, ki işlev halinde olan bi fabrika da. Buradan sonraki durağımız ise tam facia bi yer idi. “Campor Yapı Malzemeleri” isminde bi yere gittikti fabrika da yapılan malzemeler sanki sadece alaturka & alafranga tuvaletlerden ibaretti. Kendilerini sanki sadece bu işe adamış gibilerdi ki, bu tuvaletlerin kalıplarının çıkarıp saklandığı bölüm çok sıcaktı. İşçiler fabrikanın o bölümünde şortla hatta boxerla felan dolaşıyordu, bayan öğrencilerinde geziye katılması burada enteresan bi ambiyans oluşturdu.

Sonra ise Samsun’un yerel olarak en büyük firmalarından biri olan Yeşilyurt’un Demir Çelik Fabrikasına geçtik. Bu fabrika yanılmıyorsam OSB’nin en büyük fabrikası idi. Hurda demirler için ayırdıkları alan yaklaşık bir stadyum büyüklüğündeydi. Burada kullanılmış, yıpranmış, eskimiş demirleri işleyerek tekrar kullanılabilir hale getiriyorlardı. Bir eritme sahası vardı ki, 30 metreden öte yaklaşmamıza izin verilmedi. O derece alevli bir ortamdı anlıyacağınız. Derken hoca, sınıfları kendi içinde böldü ve çekme deneyi yaptı. Bizim tayfa bu deneyi daha önce defalarca gördüğümüz için katılmadık, katılanlarda tahmin ettiğimiz şeyleri anlattı. Diğer öğrenciler deneye katılırken biz de civarda geçmekte olan 3 çocukla ilgilendik. Veletlerin topları felan vardı, bi ortada sıçan çevirdik sınıfça aramızda. Bu kısım belki de gezinin en eğlenceli kısmıydı zaten :)

Artık nihayetinde herkesin beklendiği üzere Ayvacık‘a doğru yol almaya başlamıştık, “Hasan Uğurlu Barajı Hidro Elektrik Santrali” ni görmek namına. Yaklaşık 50 dakika boyunca yoldaydık ve oraya vardığımızda saat ilerlemişti baya. Neyse herkes baraj etrafında resim çektirmeyi planlarken görevliler baraj civarında ve içersinde fotoğraf çektirmenin yasak olduğunu ikaz etti bize. Sebebini de bilmiyorlardı, talimat böyle diye aktardılar bize. Neden böyle birşeye izin vermediklerini anlamadım ben de ama pek kural tanımadı ben dahil bir çok kimse. Baraj projeleri, türbünler felan hepsini resmettik. Yerin 4 kat altına indik, türbünleri & jenaratörleri inceledik fakat kret kotuna çıkmadık. Böyle yarım yamalak bi gezi olmuştu baraj kısmı. Ama yinede keyifliydi, herşeyiyle ilginç bi deneyimdi. Zaten pek şikayetçi bi karakterim yoktur böyle şeyler için, elimdeki ile yetinmeyi de bilirim, yarım yamalak bir gezi olsa dahi (: Öte yandan geziyi hazırlama ve yönetme aşamasında verdiğiniz uğraşlar için teşekkür ederim Bayram hocam.

Artık gezimiz başlamıştı, ilk istikamet olarak Ordu’yu görecektik. Çıktık yola; Tekkeköy, Çarşamba, Terme derken Ünye sınırlarına gelmiştik. Ünye’nin büyüleyici sahil yolu bizimkilerin aklını oldukça çeldi ki durmak istediler, ben de kırmadım elbet. Zaten benim de meyilim vardı, daha önce Ünye’den sürekli geçtim ama hiç durmak nasip olmamıştı. İskelede ve meydan da biraz vakit geçirdikten sonra yolumuza devam ettik. Yol boyu sahilden gidince insan bi huzur doluyor. Deniz manzaralı yol insana ekstra bi keyif veriyor. Manzarasının yanında yolların tümünün bölünmüş olması sürücüyü de oldukça rahatlatıyor. Derken büyüklerimizi aradık sorduk. Nereye gidebiliriz yol üzerinde diye? İlk söyledikleri şey eski, virajlı, Trabzon yolundan gidip Uzun Saçlının Yeri’nde denize karşı çay içmeniz idi. Evet burayı biliyordum ben ama en son abartısız 10 yıl felan olmuştur gitmeyeli. Neyse Bolaman’ı geçip Perşembe’nin şirin kasabasına yani Medreseönü’de Uzun Saçlının Yeri’ne vardık. Ben tabi direk tanıdım uzun saçlarıyla nam salmış Nusret dayıyı. Yıllar hiç değiştirmemiş adamı. Aynı ifade, aynı güleryüz. Arabadan indim direk yapıştım eline selamnün aleyküm edasıyla. Tanırdım Nusret dayıyı, ketum süratlı, sessiz insanlardan hoşlanmadığını bilirdim. Benim arabadan inip direk elini öpmeye kalkışmam bariz çok hoşuna gitmişti, benim kısa hal hatır muhabbetimden sonra söz ona geçtiğinde hemen sordu. Evlat en son ne zaman geldin sen diye? 10 yıl rahat olmuştur dediğimde, oldukça şaşırmıştı. Ardından ekledi, ne ikram edeyim size diye. E dayı gelmişiz Türkiye’nin en güzel çayının yapıldığı yere elbetteki bir demli çayını içeceğiz dedim, seni es geçemeyiz diye. Allah razı olsun, 2 şer bardaklık yeter mi dedi hemen, ben de olur ustam dedikten sonra beklemeye konuşlandık.

Biz çaylarımızı beklerken manzaranın tadını çıkartmaya başladık. Nusret dayı 10 sene öncesine göre mekanı oldukça değiştirmiş, artık daha bi temiz, daha bir derli toplu, daha nezih ve modern bi görünüme kavuşmuş. Burada bolca fotoğraf çektirdikten sonra, dayının dükkanına geçtim. Kapıdan içeri girerken gözler direk olarak çerçevelenmiş gazete küpürlerine ve ünlülerle çekilmiş resimlere daldı. İçlerinden biri oldukça dikkatimi çekmişti. Ulusal gazetenin sayfasından alınmış bir küpürde manşet olarak şöyle bir dize geçiyordu kendisi hakkında. “Çayın resmini yapan adam.” Etraftakileri inceledikten sonra muhabbet için dayıya döndüm. Direk ona çevre düzenlemesinin harika olduğu, zevklerinin beni oldukça mest ettiğini söyledim. Ardından ekledim, dayı senin buraları ilk defa bu kadar boş görüyorum, sanırım yeni yol seni oldukça etkiledi dedim. Evet dedi hüzünlü ama yine de gülerek, ben buraya bu kadar yatırım yaptıktan kısa süre sonra yeni yol açıldı ve bu virajlı ve tehlikeli yolu kimse kullanmaz oldu.

Artık insanlar tek tük geliyor, hatırlarsan eskiden insanlara ikinci bardağı veremezdim yoğunluktan, şimdi öyle değil gelen müşteri kısıtlı artık hizmet için yeterince vaktim olabiliyor diye yakınıyordu. Verecek bir cevap bulamamıştım, öyle kalakaldım. Kısa süren sessizlikten sonra dükkandaki pikola fındığına kaydı gözlerimiz. Vakumlanmış poşette satıyordu dayı adını ilk defa duyduğum bu fındık cinsini. Selin ablamın eşi Taner abi söze girdi bu noktada. Normal fındıktan daha küçük ama daha lezzetli olduğundan bahsetti ve denemek için aldık. Gerçekten de leziz bi tadı vardı. Fındığı alıp dışarıya geçtik ve kısa süre sonra çaylar geldi. İlk yudumu aldıktan sonra sanki kendini başka diyarlarda hissetmeye başladım. İçtiğim en güzel çaydı abartısız. Tarifi mümkün değil böyle birşeyin, kelimeler yetmiyor anlatmaya. O yüzden gidip deneyin demekten başka bişey gelmiyor aklıma (: Dayının çayının sırrı haliyle söylemiyor ama rivayet şudur ki, çayı dağ suyundan ve odun ateşinde yaptığı, çayı da özel olarak Rize’den getirtdiği. Biz eşsiz manzara eşliğinde çaylarımızı yudumlamaya devam ederken Uzun Saçlı diğer müşterisiyle ilgileniyordu, o yüzden masada pek muhabbet imkanı bulamamıştık. Olsun bizi bu da kesmişti. Artık yola dönmemiz gerekiyordu, bi kaç hatıra fotoğrafı çektirdikten sonra yola koyulduk.

Bu seferki durağımız ise yaklaşık 20 km ilerideki Vonalı Celal‘di. Fakat Celal abinin mekanın doğru yol alırken kenarda bir yerde Yason Klisesi isminde bi levha gördük, gidelim mi gitmeyelim mi derken burayı da gördük diyebilmek namına kırdık direksiyonu içeriye ve kliseye yol aldık. Deniz kıyısında olan klisenin orada yine bolca fotoğraf çektirdikten sonra güzergahımza geri döndük. Bu arada Vonalı Celal’ın mekanını ilk defa duymuştum, ama sonradan öğrendim ki Celal abinin mekanı Uzun Saçlı’ya göre daha meşhurmuş. Neyse artık karnımız acıkmıştı ve Celal abinin mekanında balık yenirdi ki, adamın asıl mesleği turşuculuk. 120′nin üzerinde turşu çeşidi vardı dükkanında. Hamsi den tut, erik e kadar. Bir kaç kez televizyona bile çıkmıştı, gazeteden ek olarak. Siparişlerimizi verdikten sonra, aynen Uzun Saçlının Yeri’nde olduğu gibi Celal abinin dükkanındada gazete küpürleri ve ünlülerle resimler duvarları süslüyordu. Bunda ise dikkatimi çeken yine ulusal bir gazetenin Türkiye’de hamsi yenebilecek en iyi yerler araştırmasında Vonalı Celal’ın 2. sırada olmasıydı. Balıklarımız geldikten sonra açlığında verdiği hazla hemen yumulduk, kısa sürede de tükettik. Her şey mükemmeldi, yine deniz manzarası eşliğinde balığımızı, turşumuzu ve salatamızı yerken oldukça keyif almıştık. Hatta kuzenlerim ve eşleri dönüş yolunda tekrar uğramayı kararlaştırmıştık. Öte yandan yediklerimizin lezzetinin yanı sıra mekanın hizmeti de takdire şayandı. Hatta az önce bahsettiğim duvarların birinde Japon turistin bu konuda özel mektubu vardı. Personelin bize sıcak davranması, onlarla muhabbet etme arzusu uyandırdı bizde. İlk olarak konaklayacağımız yer hakkında tavsiye istedik. Bize 2 tane yer önerdiler ama biriyle daha yakın olduklarını söylediler ve otelin sahibini tanıdıklarından bahsetti ve bizim için indirim yapabileceğinden bahsetti. Biz de uyar dedik ve otelin sahibiyle konuştuktan sonra tatmin edici bir indirim ayarladı. Teşekkür edip, mekandan ayrıldık ve muhakkak dönüşte uğrayacağımızdan bahsettik ardından otele eşyalarımızı bırakmak için yola koyulduk. Eşyaları bıraktıktan sonra gün için yeterince vakit vardı ve Ordu’yu gezmek istedik, zaten Perşembe‘de Ordu’ya oldukça yakındı ve akşamda Ordu’yu gezmeye çıktık.

Ordu’nun meşhur Fidangör caddesinde gezmeye başladık. Sonrasında etrafa sorarak bulduğumuz bir yer de okey oynadık. Son zamanlardaki şanssızlığım üzerimdeydi ve bitemeden sonuncu oldum :( Oradan çıktan sonra sahile indik. Adını bilmediğim ışıklı bir meydanda fotoğraflar çekilmeye devam ettik ve meydanın ilersindeki iskeleye gittik. Burada iskelenin ucuna geldiğimde yorgunluktan ötürü oturup sırtımı yaslanıp dinleniyordum. Derken bir adam geldi iskelenin son noktasına kadar yürüdü ve okkalı bir nefes çekti cigerlerine. Temiz hava adamı adeta mest etmişti, ben de hemen takıldım yabancı hafif yaşlı amcama (: Deniz huzur veriyor dimi abim dedim, evet dedi. O da bana dönüp herşey güzelde aslanım şu gençliğine niye yazık ediyorsun da sigara içiyorsun diye takıldı. Ben senin yerinde olucaktım diye teeey den bir girdi ve muhabbet açıldı (: Yine beraber fotoğraf çektirdik isminin Cemal olduğunu öğrendiğim abimle ve fotoları benden istedi, mail atmamı hatta ve hatta facebook’a koymamı söyledi. Ortalama 45 yaşındaki adamdan facebook lafını duyunca şaşırdım tabi :) Bekle abim dedim ve ben seni facebook a ekliycem dedim ve iPhone’u çıkardım. O işide halledikten sonra bi kaç fotoğraf ve muhabbetten sonra Cemal abidende ayrıldık. Daha sonra vakit geç olunca otele dönmeye karar verdik ama oteldede oyuna devam edicektik, fakat bu sefer okey değil. Uno! (: Bildiğimiz pis yedili ya da sinek oyunun değişik bir versiyonu olan Uno kendi özel kağıtlarıyla oynanan eğlenceli bir oyun. Kuzen tayfasına da Şule ablamız öğretmişti, otelde onu oynadık ama bu sefer 2. oldum. Şansım yaver gitmişti. (:

İşte turun ilk günü böyle geçmişti. Dolu dolu, yeşilin içinde mavinin ucunda.. Bir yanda doğanın ciğerlerimize pompaladığı saf, katıksız muhteşem karadeniz havası, diğer yanda hemen yanı başımızda martılarla bütünleşik eşsiz karadeniz sahili. Ey gidu Karadeniz.. Ertesi gün Ordu/Boztepe ve Giresun da anılarımız oldu, onu da yarın yazarım artık. ;)

Sanırsam mayıs ayında açılan FitClub, Samsun da alanında en iyisi. Salon oldukça temiz, sanki bir otel havası var, özel havlu felan getirmenize gerek dahi yok, onu bile veriyorlar. Rahat rahat duş alabiliyorsunuz, saunanıza girebiliyorsunuz vs. Bunların dışında çalışma aletleri oldukça teknolojik. Hepsinin dijital ölçüm göstergeleri var. Ayrıca bütün aletlerin üstünde bir anahtar giriş yeri bulunmakta. Wellness ismi verilen bu anahtarı taktığınızda, çalışma yapmakta olduğunuz aletin dijital göstergesi antrenörünüz size daha önceden ayarladığı programı karşınıza çıkartıyor. Misal diyelim koşu bandına saatte 10 km 10 dakika koşmanız gerekiyorsa extra hiç bir ayar yapmanıza gerek kalmadan anahtar bunu devreye sokuyor ve çalışmanıza başlıyorsunuz. Bu sistem aynı zamanda hangi alette ne kadar ne iş yapmanız gerektiği gibi bilgileri kafanızda ya da bir yere not almanızı gerektirmeyip oldukça kolaylık sağlıyor. Öte yandan salonun yeri de oldukça muazzam. Samsun Cumhuriyet Meydanı’nda. Koşu bandınızda koşarken yada bisiklette çalışma yaparken meydanı seyretmek oldukça keyifli. Salondaki antrenör yada egitmenlerine de değinmeden es geçmeyelim, oldukça yardımsever ve iyi niyetli insanlar. Sağolsunlar bütün herşeyle ilgilendiler ve sıcakkanlıklarından ötürü ortama fena halde ısındım diyebilirim. İlgilenenler yukarı da web adresini verdiğim linke tıklasınlar. Fiyatlara, salonun içeriğine ve birçok bilgiye oradan ulaşabilirler. İyi antremanlar :)

Ha bi de söylemeyi unuttuğum bir şey var. Netteyken en çok haz aldığım şey RSS okumak. Benim blogun sağ sidebarında gördüğünüz favori bloglarımın rsslerini okuyorum günde bir çok kez. Bu işlemi, bi dönem Flock üzerinden yapıyordum ancak, extra sebeplerden ötürü Firefox’a geri dönünce, yeni bir rss okuyucusu bulmam gerekti. Araştırmalarım sonucunda bloglines diye bir siteye rastladım. Bloglines, takip edeceğiniz sitelerin besleme -rss- adreslerini kayıt edip istediğiniz an okuyabilmenizi sağlayan sade & basit bir tasarıma sahip bir web tabanlı bir rss reader. Siteye kayıt olup, sayfaya her giriş yaptığınızda son girişinizden sonra listenizde bulunan sitelerde yazılan yazıları da göstermesi takip işleminizi oldukça kolaylaştırıyor. Özellikle şu ramazan aylarında sahura yakın sigara & çay eşliğinde yazıları okumak insana büyük bir keyif veriyor. :)

Öte yandan nedir bu RSS diyen arkadaşlarımıza da bahsedelim. RSS demek, en basit manasıyla haber sağlayıcı tabanlı web sitelerin -genellikle blogların- yeni eklenen içeriğin kolaylıkla takip edilmesini sağlayan özel bir XML dosya formatıdır. RSS kısaltmasının açılımı ise son versiyonda -RSS 2.0.0- şu şekildedir: Really Simple Syndication. Bu blogun ise iki çeşit RSS adresi var. Bunlara sitenin en altından ulaşabilirsiniz. Keyifli okumalar :)

Öte yandan bu ramazan başka enteresan şeyler de var. Misal annemlerin, orucu daha rahat, daha serin ve daha az -süre bazında- tutmak için Samsun’a kaçmaları Antalya’da yalnız kalmam, yalnızlık sonucunda bilumum akrabalarda sahur veya iftarlara katılmam. Öyle güzel bi olay ki bu, sanki otel de konaklıyorsun da, otelin restaurantına inip ücretsiz yemeğini yiyorsun :) Eee yemeğin adı iftar olunca tabi, yemeklerde kalite kokuyor. Hem zengin içerik de söz konusu. Bütün akrabalarım da çağırıyorlar sağolsunlar, bazen karar veremiyorum, küsme felan da oluyor gelmeyince darılıyorlar biraz çaktırmasalarda.. Bunun önüne geçmek için ilerleyen günlerde şöyle bir şey yaparım belki: hepsini arayıp iftar menüsünü alacağım, ne yaptın ne ettin diye sorgulayıp, sonrasında damak zevkime en yakın olana gideceğim :p

Ramazanları seviyorum yaa özellikle bayram faslını. Hele ki o ilk günün ilk kahvaltısını. Bünye 30 gün boyunca o saatlerde aç oluyor ama birden bayram olup oruç kesilince insan psikolojikmen devreyi atlatamayıp kendini oruçlu sanıyor ya enteresan bi olay işte. Neyse bayram kahvaltı felan diyorduk. Bizim Ramazan Bayramının ilk günü klasiktir. Bayram namazından sonra sülalenin Antalya ayağının üç büyüklerinin -biz, teyzemler, dayımlar- evinin birinde toplanılır -son evlenme olaylarıyla beraber- 15 kişi önce bayramlaşır, ardından güzelcene zengin menülü kahvaltısı -dikkat ederim pastırma bankodur- yapılır, sonra çay eşliğinde ilk şeker mideye indirilir. Bu uzun yıllardır böyledir, ama ne yazıkkı bu yıl böyle olmayacak. Lakin olsa bile biz bu olayda yer alamayacağız. Çünkü biz bayrama Samsun da girmiş olacağız. Bu da böyle işte, yazdım ne bilim :) Neyse uzatmadan hepinize hayırlı Ramazanlar. Allah tuttuğumuz oruçları kabul eylesin. (Amin.)

Kulağımda müzik, bir yanda sigara, bir yanda çay ve karşımda güneşin doğarkenki yarattığı deniz üzerindeki eşsiz manzarası. Bu şu ana kadar hayatımda ilk kez yaptığım birşeydi, ancak şundan emin olduğum bir şey daha var ki son kez olmayacağı. İyiki de uyumaktan vazgeçip dışarı çıkmışım, iyi ki de.. :)

Gece 21:30 civarı tekrar gidiyoruz 5 kişi yarışcaz. Ben, Yücel, kuzen, Ertan, Samet. Yücel atlıyor ilk arabaya, ardına kuzen sonra ben benim arkamda Samet en arkada Ertan. Bayraklar sallanıyor ve başlıyoruz yarışa. İlk virajda kuzeni ekarte edip 2. sıraya geçiyoruz. Yücel tecrübeli, ben ise 2-3 kez yarışmışım. Her neyse adam kaptırdı gidiyor, bende peşi sıra takipteyim. Ama ne farkı açıyor ne de fark kapanıyor. İkimizde köklemişiz gaza. Neyse 2 tur böyle devam etti derken kuzeni geçtiğim yerde Yüco spin attı. Aha tam geçiyorum derken, geldi önümü kesti =) Bende attım spin. Adam düzeltti devam etti, ben de düzelteceğim ama Samsun’daki Go Kart taki araçlar geri gelmiyor. Antalya da ki bindiğim öyle değildi. Düzeltemedim bi türlü. Sonra eleman geldi düzeltti ama herkes birer tur bindirdi. O dakikadan sonra zaten herkes spin atmaya başladı bende 1-2 defa tekrardan attım =D

Güzel bi gece geçirdik işte, ama Yüco pislik yapmasaydı geçecektim onu. Aynen Fast & Furious 4 teki gibi. ;)